parallax background

Κατάδυση με σκανταλόπετρα στα 106 μ.

Χρόνης Χλίτσιος: έμεινε κάτω από το νερό για 14 λεπτά και 18 δευτερόλεπτα
August 17, 2017
Χρόνης Χλίτσιος, στα βήματα του θρυλικού Σκυλλία
September 17, 2017

Αρχές του 2015 και ήμουν αισίως 45 χρονών με όλα τα προβλήματα του κόσμου πάνω μου και γύρω μου. Αυτά τα οποία ήταν πάνω μου απόλυτα μετρήσιμα ήταν τα κιλά (115 κιλά) ενώ τα μη μετρήσιμα ήταν τα χρέη.

Μια διαδρομή 2 ετών
 
Μ ετά την καταστροφική χρονιά του 2012 κατά την οποία τόσο εγώ όσο και η γυναίκα μου, χάσαμε τις δουλειές μας, με αποτέλεσμα η ζωή μας να έχει μετατραπεί σε έναν αγώνα επιβίωσης. Στις αρχές του 2015 πνιγμένος στα παραπανήσια κιλά και στα τσιγάρα, πήρα την απόφαση να κάνω κάτι να ξεφύγω ή να συνεχίσω να ζω στην αδράνεια. Πήρα λοιπόν την απόφαση να κάνω παγκόσμιο ρεκόρ στη σκανταλόπετρα. Στην αρχή η ιδέα φάνταζε γελοία. Μόλις το σκέφτηκα η ματιά μου έπεσε αυτομάτως στον καθρέφτη του καθιστικού. Η εικόνα κάθε άλλο παρά ενθαρρυντική ήταν, αντικρίζοντας έναν άνθρωπο υπέρβαρο με ένα τσιγάρο στο χέρι. «Ποιόν κοροϊδεύεις Χλίτσιε;» σκέφτηκα.

Ο πρώτος που εκμυστηρεύτηκα τις σκέψεις μου ήταν ο Βαγγέλης ο Ζιάκας, φίλος τα τελευταία 20 χρόνια και γκουρού σε θέματα διαλογισμού. Ο Βαγγέλης παραδόξως θεώρησε εντελώς λογικά τα σχέδιά μου, τόσο από πλευράς timing, όσο και από πλευράς ικανοτήτων μου. To σχέδιο είχε ως εξής: ξεκινάμε να φτιάξουμε το σώμα και τη φυσική κατάσταση και επιπλέον να βρούμε υποστήριξη. Μέχρι το τέλος του 2015 κατάφερα να χάσω 30 κιλά, να έχω δημιουργήσει την ιστοσελίδα Χρόνης 2016 και να έχω περί τους 100 μικροεπιχειρήσεις από όλο το Βόλο να με υποστηρίζουν προσφέροντάς μου μια μικρή και συμβολική οικονομική βοήθεια, απόλυτα καταλυτική. Ένα μεγάλο ευχαριστώ στην τοπική κοινωνία του Βόλου από τα βάθη της καρδιάς μου γι΄ αυτή τη βοήθεια. Ξεχωριστή μνεία στον Παύλο Πάνο, ο οποίος βάζοντας το χέρι βαθειά στην τσέπη έδωσε καίριες λύσεις σε οικονομικά και διοργανωτικά θέματα.

Έτσι λοιπόν οι επιδώσεις άρχισαν να συσσωρεύονται σε ρυθμό αντιστρόφως ανάλογο με το χάσιμο των κιλών. Όσο τα κιλά χάνονταν, τόσο ανέβαιναν τα προσωπικά ρεκόρ, πράγμα όχι και τόσο παράξενο διότι η προπονητική μου ηλικία στην άπνοια μετράει πάνω από 25 χρόνια. Το σημαντικότερο όμως των επιτυχιών ήταν το ψυχολογικό όφελος. Όρεξη για ζωή, αυτοπεποίθηση και μια εμπόλεμη διάθεση εντελώς απαραίτητη μέσα στα καταθλιπτικά χρόνια της οικονομικής κρίσης που διανύουμε και που δε θα επιτρέψουμε να μας γονατίσει.

Η επόμενη κίνηση ήταν να έρθω σε επαφή με τον άνθρωπο που έχει συνδέσει το όνομά του με τη σκανταλόπετρα. Πρόκειται για το γιατρό Νίκο Τρικήλη. Μια διαδικασία που είχα αναβάλει πολλές φορές, καθώς το δέος που ένιωθα εμπλουτισμένο με ψήγματα φόβου γι΄ αυτή την προσωπικότητα, με απέτρεπαν. Τελικά μίλησα μαζί του και από τότε δημιουργήθηκε μια σχέση ζωής. Ο Νικόλας με προσκάλεσε στην Κάρπαθο όπου τον Ιούλιο του 2016 θα πραγματοποιούνταν διεθνείς αγώνες σκανταλόπετρας. Αν κατάφερνα να κάνω Πανελλήνιο ρεκόρ τότε θα προχωρούσαμε και για το Παγκόσμιο. Το Πανελλήνιο ρεκόρ ήταν στα 77 μ. και το κατείχε ο θρυλικός Στάθης Χατζής. Στην Κάρπαθο γνώρισα τη Jenna η οποία προσπάθησε να σπάσει το παγκόσμιο ρεκόρ σκανταλόπετρας γυναικών. Ο καιρός όμως (7 μποφόρ) ήταν απόλυτα ανατρεπτικός στην προσπάθειά της (55μ.), παρά του ότι σε προπονητικό επίπεδο είχε φτάσει στην επιτυχία. Όσο για μένα έφτασα τα 81μ. με χρόνο 2:25΄΄ κάτι που με έκανε να αισθανθώ μια βαθειά ικανοποίηση η οποία θα έλεγα ότι άγγιξε τα όρια της ευτυχίας. Ένα μεγάλο ευχαριστώ στο λαό της Καρπάθου, που μας αγαλλίασε θερμά.

.

 
Σ το τέλος του 2016 συνέβηκε ένα θλιβερό γεγονός. Ο Νικόλας Τρικήλης έφυγε για τη γειτονιά των αγγέλων. Έπειτα από το αρχικό σοκ, έπρεπε να πάρω μια απόφαση. Αν θα εγκατέλειπα τη σκανταλόπετρα ή αν θα συνέχιζα εκεί όπου σταμάτησε ο γιατρός. Για να είμαι ειλικρινής στην απόφασή μου, η προσωπική μου φιλοδοξία έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο. Υπήρχαν όπως βασικά προβλήματα. Ποιος θα ήταν αυτός που θα πιστοποιούσε την επίδοση τηρώντας το πρωτόκολλο; Για 6 μήνες είχα προσωπικές επαφές με την ομοσπονδία (ΕΟΥΔΑ), οι οποίες δεν κατέληξαν πουθενά. Τον Απρίλιο του 2017 ήρθα σε επαφή με το Γιάννη Παλάντζα, την ψυχή της διοργάνωσης του κολυμβητικού Μαραθωνίου Σκυλίας 2017. Ο Γιάννης αμέσως έθεσε την προσπάθεια μέρος της διοργάνωσης υπό την αιγίδα του Υπουργείου Άμυνας. Έτσι η επιδίωξη θα επικυρώνονταν παρουσία του δημάρχου, επιτροπής του Σκυλία, αντιπροσωπία της Δ. Υποβρυχίων καταστροφών και πλήθος δημοσιογράφων.

Βλέποντας τη σοβαρότητα της διοργάνωσης σκέφτηκα να προσκαλέσω τη Jenna, θεωρώντας μοναδική ευκαιρία να πάρει αυτό που της ανήκει, για το οποίο προς μεγάλη μου ικανοποίηση δικαιώθηκα.

Έτσι φτάσαμε στο Μάιο του 2017. Τρεις μήνες πριν την προσπάθεια. Δυστυχώς όμως καταστάσεις ανεξαρτήτως της θέλησης των εμπλεκομένων στις προηγούμενες προσπάθειες, δεν τους επέτρεψαν να συμμετέχουν σε ότι θα ακολουθούσε. Έτσι λοιπόν στις αρχές του Ιουνίου το μόνο που είχα ήταν η πέτρα του γιατρού και 120μ. σχοινί. Ούτε σκάφος , ούτε βενζίνες. Ο αρχικός πανικός έδωσε τη θέση του στην ψυχραιμία και στην ελπίδα ότι κάποιο θαύμα θα γινόταν και τα προβλήματα θα λυνόταν ως δια μαγείας. Ξεκίνησα λοιπόν τις θαλασσινές εξορμήσεις από την ακτή του Νηρέα με μια σημαδούρα και το σχοινί με το οποίο κάθε φορά έδινα μάχη για να το ξεμπλέξω και όταν κατάφερνα πια να το ξεμπερδέψω είχα αρχίσει ήδη να κρυώνω. Με τον τρόπο αυτό έφτασα 36μ. μιας και δε μπορούσα να βρω μεγαλύτερο βάθος. Είχαν απομείνει 45 ημέρες πριν την προσπάθεια και με έζωναν τα φίδια. Πήγα στο Χόρτο του Πηλίου, στο καταδυτικό Pilion Scuba fun. Εκεί γνώρισα το αφεντικό Βαγγέλη Παπαδόπουλο, ο οποίος μου παραχώρησε ένα μικρό φουσκωτό, ιδανικό για τις προπονήσεις μου. Το θέμα των καυσίμων λύθηκε με τη γενναιόδωρη προσφορά της εταιρείας Zeo Tec. Από εκείνη τη στιγμή άρχισα να προπονούμε πλέον πιο συστηματικά.


 
Λ όγω έλλειψης κολαουζέρη, στρατολόγησα τον πατέρα μου και παρότι 72 χρονών και προσφάτως εγχειρισμένος για προστάτη, η παρουσία του ήταν αναντικατάστατη. Το μόνο πρόβλημα ήταν ότι μπορούσε μόνο να μου αφήνει το σχοινί, ενώ για την ανάδυση χρησιμοποιούσα τα χέρια μου. Σε 30 ημέρες έφτασα να κάνω 8 βουτιές στα 87 μ. και όχι περισσότερα λόγω έλλειψης βάθους, τραβώντας μόνος μου την πέτρα μετά από κάθε βουτιά μέχρι επάνω. Αυτή ήταν η προπονητική μου παρακαταθήκη φεύγοντας για τη Λίμνη Ευβοίας, όπου είχα στη διάθεσή μου μόνο 5 ημέρες για να προσθέσω στις επιδόσεις μου άλλα 19 μ. για να καταρρίψω το ρεκόρ. Ένα μεγάλο ευχαριστώ στο φίλο μου Δημήτρη Μαραγκό ο οποίος άφησε τη δουλειά του για μια εβδομάδα, προκειμένου να έρθει μαζί μου ως κολαουζέρης-δύτης ασφαλείας και οργανωτής της ομάδας υποστήριξης.

Η ομάδα αποτελούνταν από τον Άρη, καπετάνιο στο καΐκι, το Γιώργο Παλάντζα, το Δημήτρη Μαραγκό και το σύντροφο και προπονητή της Jenna τον Alex Duvivier. Η πρώτη προπόνηση ήταν απελπισία. Κρύο πρωτόγνωρο στα 35 μ. και ένα μαύρο πέπλο μετά τα 50 μ. σου έκοβαν την ανάσα και κάθε διάθεση για ηρωισμούς. Έτσι μετά βίας έφτασα τα 70 μ. παρατώντας την πέτα και σκαρφάλωσα με τα τέσσερα στο σχοινί μέχρι να ανασάνω.

Την Τρίτη έφτασε και η Jenna η οποία έφαγε κι αυτή τη δική της φρίκη φτάνοντας κακήν κακώς τα 30 μ. Στη δεύτερη προπόνησή έφτασα τα 80 μ. όπου και άγγιξα το χειρότερο κομμάτι θερμοκρασίας από 16-12 βαθμούς. Ήταν Τρίτη και χρειαζόμουν άλλα 25 μ. έως το Σάββατο. Στην προπόνηση της Τετάρτης είχα πρόβλημα με το ρολόι μου (oceonix f II) χορηγία του φίλου μου Νίκου Τζανουδάκη από τη βουτιά της Καρπάθου. Σε όλη την κάθοδο χτυπούσε με αποτέλεσμα να μη μπορώ να συγκεντρωθώ, ούτε να ακούσω το alarm. Η επίδοση έφτασε τα 84 μ. Την Πέμπτη αποφασίσαμε με την ομάδα να προσθέσουμε άλλα 10 μ. Πραγματικά η βουτιά σταμάτησε στα 94 μ., ενώ εγώ έχω αρχίσει να συμφιλιώνομαι με τα δεδομένα. Ο χρόνος ήταν ελάχιστος. Έμενε άλλη μια προπόνηση και μετά η μεγάλη μέρα και εμένα μου έλειπαν άλλα 11 μ.

Σκεφτήκαμε πολύ με το Δημήτρη ποια θα έπρεπε να είναι η προπόνηση της Παρασκευής. Να πετύχουμε λίγα μέτρα ακόμη ή να γίνει μια πιο χαλαρή προπόνηση για ξεκούραση. Αποφασίσαμε να επαναλάβουμε τη βουτιά της προηγούμενης μέρα. Πράγματι την επόμενη μέρα η προσπάθεια έφτασε τα 93 μ.


 
Σ άββατο 26 Αυγούστου. Είμαι στο καΐκι και προσπαθώ βήμα- βήμα να οργανώσω τη βουτιά στο μυαλό μου. Ήξερα ότι κατά 95% είχα τα 100 μ. Από εκεί και πέρα όπως όλα έπαιζαν. Σκεφτόμουν την προετοιμασία , τις αναπνοές, το packing την είσοδο και τέλος το μεγάλο στοίχημα τις εξισώσεις. Αποφάσισα να βάλω 2 alarm, ένα στα 80 μ. και ένα στα 100 μ. Αν κατάφερνα να ακούσω το alarm στα 80 μ. έχοντας ακόμη στο στόμα μου αέρα και τα μάγουλα τσίτα, όλα θα ήταν πιθανά. Αν άκουγα το δεύτερο alarm στα 100 μ. θα μετρούσα 6΄΄ και θα είχα τερματίσει. Από εκεί και πέρα η επιστροφή θα ήταν λούνα παρκ. Με αυτές τις σκέψεις φτάσαμε στην ώρα της προσπάθειας. Επίσημοι, παραπλέοντα σκάφη και πλήθος δημοσιογράφων ήταν σε απόσταση αναπνοής.

Πρώτη θα βουτήξει η Jenna, η οποία προετοιμάστηκε τις προηγούμενες μέρες φορώντας το επάνω μέρος της στολής της προκειμένου να προσαρμοστεί στο κρύο. Η μέρα της βουτιάς ήταν η πρώτη μέρα που θα βουτούσε μόνο με το μαγιό της. Θεωρούσα απίθανο να αντέξει το σοκ του κρύου και να επαναλάβει την επιτυχημένη προσπάθεια που είχε κάνει την προηγούμενη μέρα. Γελάστηκα όμως. Η Jenna συνέτριψε βυθόμετρα και χρονόμετρα καταρρίπτοντας το παγκόσμιο ρεκόρ των γυναικών κατά 10 μ. βαθύτερα στα 77.5 μ. Η επιτυχία της με άγχωσε υπερβολικά.

Είχε έρθει η σειρά μου. Για την επόμενη ώρα είχα κατεβάσει ρολά. Δεν υπήρχε τίποτε άλλο από τον αέρα που μπαινόβγαινε στα πνευμόνια μου. Άγγιξα την πέτρα και έγινα ο ίδιος πέτρα χωρίς να σκέφτομαι , να νιώθω και να βλέπω τίποτα. Και άρχισε η αντίστροφη μέτρηση και έφυγα. Τα μέτρα που άφησε ο κολαουζέρης είχαν οριστεί στα 112 μ. η τελευταία μου σκέψη ήταν ότι με τίποτε δε θα άφηνα την πέτρα πριν τον τερματισμό. Έκλεισα τα μάτια και σκέφτηκα ότι ήμουν μια κατασκευή για να γλιστράει στο νερό κάτι που με κρατούσε αρκετά χαλαρό. Στο άκουσμα του πρώτου alarm τα μάγουλα ήταν ακόμη γεμάτα. Άρχισα να το πιστεύω. Ξέρω ότι έχω δύο τελευταίες εξισώσεις με ρινοφάρυγγα . υπολόγισα ότι λίγο πριν τα 90 μ. απώλεσα και την τελευταία εξίσωση και πλέον ότι ήταν να κάνω το έκανα. Χαλαρώνω και περιμένω το τέρμα, το δεύτερο alarm στα 100 μ. Παράλληλα μια δυσάρεστη αίσθηση ειδικά στο αριστερό μου αυτί μου προμηνύει ότι θα ακολουθούσε πόνος. Μετρούσα δευτερόλεπτα. Τέλος της διαδρομής. Γιατρέ τα καταφέραμε. Με ανέβαζαν ταχύτατα. Είμαι ευτυχισμένος. Βγήκα στην επιφάνεια και κατευθείαν κοίταξα τα ρολόγια. Το ρολόι του Γιώργου Παλάτνζα μάλλον βάρεσε μπιέλα ενώ το ρολόι της Jenna έδειχνε 105.8 μ. σε χρόνο 3.10΄΄. Είναι απίστευτο. Το ρεύμα έκανε γωνία στο σχοινί και μου έφαγε 6 μ. Από τη μια χαιρόμουν για την επιτυχία μου και την επίδοσή μου και από την άλλη ήμουν απαρηγόρητος καθώς για κάποια εκατοστά δεν μπόρεσα να σημειώσω νέο παγκόσμιο ρεκόρ. Αυτά τα αλληλοσυγκρουόμενα συναισθήματα με οδήγησαν στο να ξεσπάσω σε κλάματα τα οποία ακολούθησε μια όμορφη γαλήνη.

Αρκετές μέρες έχουν περάσει από τη βουτιά στη λίμνη Ευβοίας και θεωρώ ότι σε εκείνα τα δύσκολα νερά του Ευβοϊκού ο Σκυλίας χαμογελούσε με το πείσμα δύο ανθρώπων να ξεπεράσουν τον εαυτό τους. Ο Herbert Nitch θεωρείται άνθρωπος υποβρύχιο με χωρητικότητα πνευμόνων σχεδόν το διπλάσιο από τους δικούς μου πνεύμονες. Πιστεύω ότι είναι τιμή μου που κατάφερα να τον αγγίξω στα 47 χρόνια.

Όλα αυτά τα γράφω διότι πιστεύω ότι τα όριά μας φτάνουν ως εκεί που εμείς οι ίδιοι θα τα τοποθετήσουμε. Μη σταματήσετε λοιπόν να ονειρεύεστε και να θέτετε στόχους. Το σύμπαν θα είναι εκεί για να συνωμοτήσει υπέρ σας. Γιατί:

«ότι ονειρευτείς μπορείς να το πραγματοποιείσεις»

Walt Disney

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *